Real Mad Honey tylko pozyskuje miód z Himalajów – inwestujemy również w ludzi, którzy sprawiają, że ta tradycja jest możliwa.

W Himalajach tradycje nie zanikają dlatego, że ludzie o nich zapominają – zanikają, ponieważ ludzie nie mogą sobie pozwolić na pozostanie w tym miejscu.

Kiedy lokalna praca jest zbyt słabo płatna, rodziny zmuszone są wysyłać swoich członków do miast lub za granicę w poszukiwaniu dochodów. W ten sposób wioski powoli tracą kolejne pokolenia – a wraz z odejściem młodych ludzi odchodzi również wiedza. Dotyczy to zwłaszcza Nepalu.

Wiele osób decyduje się na podjęcie fizycznie wymagającej, nisko płatnej pracy za granicą, często w złych warunkach, po prostu dlatego, że w kraju mają ograniczone możliwości ekonomiczne. Rzadko jest to wybór – częściej presja.

Odpowiadamy na to czymś real: ponadprzeciętnym wynagrodzeniem i stałą pracą.

Wypłacając myśliwym i lokalnym partnerom uczciwe wynagrodzenie powyżej średniej, sprawiamy, że pozostanie w społeczności staje się rozsądnym wyborem finansowym, a nie romantycznym.

Jak to wygląda w praktyce:

• Mniej migracji „w celu przetrwania”: ludzie nie muszą się przeprowadzać tylko po to, aby zarobić na życie.
• Większa stabilność przez cały rok: dochód nie jest jednorazowy – wspiera rodziny przez wszystkie pory roku.
• Umiejętności pozostają w wiosce: starsi mogą przekazywać rzemiosło, ponieważ następne pokolenie nadal tam mieszka.
• Pieniądze krążą lokalnie: wyższe wynagrodzenia wspierają szerszą społeczność – narzędzia, transport, żywność, lokalne przedsiębiorstwa.

To nie jest „zbieranie plonów”. To praca na klifie.

Tradycyjne zbieranie miodu w Himalajach jest z natury niebezpieczne — strome zbocza, niestabilne skały, nieprzewidywalna pogoda i godziny spędzone zawieszone na linach. W przeszłości zbieracze często polegali na ręcznie robionych linach, nie mieli odzieży ochronnej, uprzęży ani real sprzętu real . Każdy sezon wiązał się z real .

Dla nas wspieranie lokalnych społeczności oznacza również jedną niepodważalną zasadę: zapewnienie myśliwym większego bezpieczeństwa.

Co zapewniamy w każdym sezonie:

• Niezawodne liny (nie improwizowane, ręcznie skręcane zamienniki)
• Pasy bezpieczeństwa
• Odzież ochronna / sprzęt ochronny
• Podstawowe ulepszenia wyposażenia, które zmniejszają ryzyko, którego można uniknąć

Dlatego przed rozpoczęciem każdego sezonu łowieckiego dostarczamy myśliwym nowoczesne środki bezpieczeństwa, aby nie musieli wybierać między tradycją a przetrwaniem.

Ludzie bardzo się obawiają: „Czy niszczycie klify? Czy zabijacie pszczoły?”
To słuszne pytanie — ponieważ w większości branż „większy popyt” oznacza zazwyczaj „większą eksploatację”.

Ale polowanie na miód w Himalajach nie działa w ten sposób.

Lokalne społeczności nie postrzegają lasu jako zasobu, który można eksploatować — traktują go jako dom, dziedzictwo i miejsce duchowe. Całe ich życie zależy od zachowania ekosystemu w nienaruszonym stanie. Jeśli znikną pszczoły, zniknie wszystko.

Więc punktem wyjścia jest już harmonia. A ponadto aktywnie współpracujemy z nimi, aby tak pozostało.

Jak to wygląda w praktyce:

• Nie „ograbiamy” ula.
  Myśliwi nie zabierają wszystkiego. Część zostawiają, aby kolonia mogła się odbudować i dalej produkować. Celem nie jest maksymalny zysk dzisiaj — chodzi o to, aby wrócić w następnym sezonie i w kolejnym.
• Zbiór jest sezonowy — i my się do tego stosujemy.
  Ten miód jest zbierany tylko w określonych okresach zbiorów. Poza tym okresem po prostu nie zbieramy, ponieważ wtedy pszczoły potrzebują stabilności, aby odbudować i utrzymać kolonię.
• Nie zwiększamy ilości poprzez wymuszanie większej liczby polowań.
  Jeśli podaż jest niska, to jest niska. Nie wymuszamy dodatkowych wypraw, nie naciskamy na myśliwych, aby polowali więcej, i nie „nadrabiamy różnicy” poprzez nadmierne pozyskiwanie. Właśnie dlatego Mad Honey produktem limitowanym — to natura decyduje o jego maksymalnej ilości.
• Współpracujemy z tymi samymi lokalnymi grupami — nie z przypadkowymi nowymi ekipami.
  Aby uniknąć presji związanej z wielkością zbiorów, zaopatrujemy się u zaufanych lokalnych partnerów, którzy znają teren i przepisy. Nie dążymy do zwiększenia skali działalności poprzez ciągłe zatrudnianie nowych zbieraczy lub otwieranie nowych, agresywnych stref zbiorów.
• Dbamy o identyfikowalność i spójność.
  Ponieważ nie kupujemy od anonimowych pośredników, możemy zachować spójność procesu: skąd pochodzi produkt, od kogo pochodzi i w jaki sposób jest zbierany — dzięki czemu zrównoważone praktyki są możliwe do wyegzekwowania, a nie tylko „obiecane”.
  
  Szacunek ten jest głęboko zakorzeniony w kulturze.
  Wielu myśliwych wyznaje duchowe przekonania i rytuały, które wzmacniają szacunek: nastawienie polegające na proszeniu o pozwolenie, ostrożnym poruszaniu się i traktowaniu pszczół i klifów jako czegoś, nad czym nie dominuje się — z czym się współpracuje. Niezależnie od tego, czy nazwiemy to duchowością, tradycją, czy po prostu mądrością, rezultat jest taki sam.