Źródło pozyskiwania Mad Honey w Nepalu

Real Mad Honey nie tylko pozyskuje miód z Himalajów – inwestujemy w ludzi, dzięki którym ta tradycja może trwać.

W Himalajach tradycje nie zanikają dlatego, że ludzie o nich zapominają – zanikają, ponieważ nie stać ich na to, by tam pozostać.

Gdy lokalna praca zapewnia zbyt niskie zarobki, rodziny są zmuszone wysyłać swoich członków do miast lub za granicę w poszukiwaniu środków do życia. W ten sposób wioski powoli tracą kolejne pokolenie – a gdy młodzi ludzie wyjeżdżają, wraz z nimi odchodzi również wiedza. Dotyczy to w szczególności Nepalu.

Wiele osób decyduje się na podjęcie za granicą fizycznie wymagającej, nisko płatnej pracy, często w złych warunkach, po prostu dlatego, że w ojczyźnie mają ograniczone możliwości ekonomiczne. Rzadko jest to wybór – częściej jest to presja.

W zamian oferujemy coś prawdziwego: ponadprzeciętne wynagrodzenie i stałą pracę.

Wypłacając zbieraczom i lokalnym partnerom sprawiedliwe wynagrodzenie, przewyższające medianę, sprawiamy, że pozostanie w społeczności staje się rozsądnym wyborem finansowym – a nie tylko romantycznym.

Jak to wygląda w praktyce:

• Mniej migracji typu „wyjazd w celu przetrwania”: ludzie nie muszą się przenosić tylko po to, by zarobić na życie.
• Większa stabilność w ciągu całego roku: dochód nie jest jednorazowym zyskiem – zapewnia utrzymanie rodzinom niezależnie od pory roku.
• Umiejętności pozostają w wiosce: starsi mogą przekazywać rzemiosło, ponieważ następne pokolenie wciąż tam jest.
• Pieniądze pozostają w lokalnym obiegu: wyższe wynagrodzenia wspierają całą społeczność – zapewniają dostęp do narzędzi, transportu, żywności oraz lokalnych przedsiębiorstw.

To nie jest „zbiór”. To praca na klifach.

Tradycyjne pozyskiwanie miodu w Himalajach jest z natury niebezpieczne — strome zbocza, niestabilne skały, nieprzewidywalna pogoda oraz godziny spędzane zawieszeni na linach. W przeszłości zbieracze często polegali na ręcznie wykonanych linach, nie posiadając odzieży ochronnej, uprzęży ani prawdziwego sprzętu zabezpieczającego. Każdy sezon wiązał się z realnym ryzykiem.

Dla nas wspieranie lokalnych społeczności oznacza również jedną niepodważalną zasadę: zapewnienie większego bezpieczeństwa myśliwym.

Co zapewniamy w każdym sezonie:

• Niezawodne liny (a nie improwizowane, ręcznie skręcone zamienniki)
• Uprzęże bezpieczeństwa
• Odzież ochronna / sprzęt
• Podstawowe ulepszenia wyposażenia, które ograniczają ryzyko, którego można uniknąć

Właśnie dlatego przed rozpoczęciem każdego sezonu łowieckiego wyposażamy myśliwych w nowoczesne środki bezpieczeństwa — aby nie byli zmuszeni do wyboru między tradycją a przetrwaniem.

Jedną z największych obaw ludzi jest pytanie: „Czy niszczą Państwo klify? Czy doprowadzają Państwo do wyginięcia pszczół?”
To słuszne pytanie — ponieważ w większości branż „większy popyt” zazwyczaj oznacza „większą eksploatację”.

Jednak polowanie na miód himalajski nie przebiega w ten sposób.

Dla tych lokalnych społeczności las nie jest zasobem do eksploatacji — postrzegają go jako dom, dziedzictwo i miejsce duchowe. Całe ich życie zależy od zachowania ekosystemu w nienaruszonym stanie. Jeśli znikną pszczoły, zniknie wszystko.

Tak więc punktem wyjścia jest już harmonia. Ponadto aktywnie współpracujemy z nimi, aby zapewnić, że tak pozostanie.

Jak to wygląda w praktyce:

• Nie „opróżniamy” ula.
  Łowcy miodu nie zabierają wszystkiego. Część pozostawia się, aby kolonia mogła się zregenerować i kontynuować produkcję. Celem nie jest maksymalny plon dzisiaj — chodzi o to, by plon powrócił w następnym sezonie i w kolejnym.
• Zbiór ma charakter sezonowy — i przestrzegamy tego.
  Miód ten jest zbierany wyłącznie w określonych okresach zbiorów. Poza tym okresem po prostu nie prowadzimy zbiorów, ponieważ właśnie wtedy pszczoły potrzebują stabilności, aby odbudować i utrzymać kolonię.
• Nie zwiększamy wolumenu poprzez wymuszanie dodatkowych wypraw.
  Jeśli zapasy są niskie, to są niskie. Nie organizujemy dodatkowych wypraw, nie wywieramy presji na zbieraczy, aby zbierali więcej, i nie „wyrównujemy różnicy” poprzez nadmierne zbiory. Właśnie dlatego Mad Honey pozostaje produktem limitowanym — to natura wyznacza jego maksymalną dostępność.
• Współpracujemy z tymi samymi lokalnymi grupami — nie z przypadkowymi, nowymi zespołami.
  Aby uniknąć presji związanej z wielkością produkcji, pozyskujemy produkt za pośrednictwem zaufanych lokalnych partnerów, którzy znają teren i obowiązujące przepisy. Nie dążymy do zwiększenia skali poprzez ciągłe angażowanie nowych zbieraczy ani otwieranie nowych, intensywnie eksploatowanych obszarów zbioru.
• Zapewniamy identyfikowalność i spójność.
  Ponieważ nie kupujemy od anonimowych pośredników, możemy zachować spójność procesu: skąd pochodzi produkt, od kogo pochodzi i w jaki sposób jest zbierany — co sprawia, że zrównoważone praktyki są rzeczywiście wdrażane, a nie tylko „obiecane”.
  
  To podejście ma głębokie podłoże kulturowe.
  Wielu zbieraczy kieruje się przekonaniami duchowymi i rytuałami, które wzmacniają szacunek: nastawieniem polegającym na proszeniu o pozwolenie, ostrożnym poruszaniu się oraz traktowaniu pszczół i klifów nie jako obiektów, nad którymi się panuje, lecz jako partnerów, z którymi się współpracuje. Niezależnie od tego, czy nazwie się to duchowością, tradycją, czy po prostu mądrością, rezultat jest ten sam.