Mad honey jest znany ludzkości od kilku tysiącleci. W Nepalu zbieracze miodu pozyskują go ze skał Himalajów; jest on wytwarzany przez himalajską olbrzymią pszczołę miodną (Apis laboriosa) z nektaru rododendronów.
W niniejszym artykule omówimy kulturowe znaczenie miodu, jego smak oraz skład.
Spis treści
Kontekst historyczny i kulturowy
Chociaż mad honey stanowi dla zachodnich konsumentów pewną tajemnicę, w Nepalu zbiera się go od tysięcy lat. Lokalne społeczności Gurungów stosują własną metodę jego pozyskiwania, schodząc po niebezpiecznych klifach Himalajów. Podczas tego procesu nepalscy zbieracze miodu używają długich kijów, aby zrzucać plastry miodu z klifów, a następnie zbierają miód.
Kolejną interesującą cechą mad honey jest to, że wytwarzają go największe na świecie pszczoły – himalajskie pszczoły olbrzymie (Apis laboriosa). Owady te latają po okolicy, zbierając nektar z odpornych na zimę kwiatów rododendronów, dzięki czemu miód zawiera naturalnie występujące grayanotoksyny pochodzące z nektaru rododendronów.
Miód ten charakteryzuje się wyraźnym, dymnym smakiem przypominającym syrop klonowy. Zarówno miejscowi, jak i obcokrajowcy wykorzystują go w różnych przepisach: można go dodawać do wypieków i herbaty lub stosować do glazurowania mięsa – wystarczy dodać go dopiero po ostygnięciu potrawy lub napoju do temperatury poniżej 40 °C.
Należy pamiętać, że nie każdy mad honey jest taki sam. Zawartość grayanotoksyn w nim zawartych różni się w zależności od miejsca zbioru oraz rodzaju kwiatów, które odwiedzają lokalne pszczoły, a mad honey może również różnić się kolorem.
Co zawiera miód Mad Honey”
Mad honey nadal stanowi pewną nowość. Ponieważ występuje wyłącznie na niedostępnych klifach, jego zbieranie jest niezwykle trudne, a nawet niebezpieczne, w związku z czym dostępne są jedynie ograniczone ilości.
Skład chemiczny
Skład mad honey może się znacznie różnić w zależności od kwiatów, które odwiedzały pszczoły. Na przykład jedna partia może zawierać więcej grayanotoksyn niż poprzednia, dlatego każda partia produktu Real Mad Honey jest badana przez niezależne laboratorium pod kątem zawartości grayanotoksyn.
Podobnie jak inne miody, nepalski mad honey zawiera aminokwasy, enzymy, kwasy organiczne, cukry i inne związki. W większości przypadków mad honey nie różni się znacząco od miodu polnego, który można znaleźć na lokalnym rynku. Jak wspomniano, główną różnicą jest to, że zawiera on naturalnie występujące grayanotoksyny pochodzące z nektaru rododendronów.
Dlatego też ograniczenie dawkowania jest proste: nigdy więcej niż 5 g dziennie – mniej niż jedna płaska łyżeczka, wyłącznie dla osób dorosłych. Nie zaleca się stosowania u dzieci, w okresie ciąży lub karmienia piersią, u osób z chorobami serca lub nadciśnieniem, a także w przypadku alergii na miód. Przyjmują Państwo leki? Proszę najpierw skonsultować się z lekarzem.
Mity a fakty
Jak w przypadku każdej nowości, w blogosferze krąży wiele błędnych przekonań na temat mad honey. Oto jedno z najczęstszych:
Mit: Wszystkie rodzaje mad honey są takie same
Fakt: Największym problemem związanym z mad honey jest to, że rynek ten jest stosunkowo nieuregulowany. Każdy może go sprzedawać, co może prowadzić do oszustw i niskiej jakości produktów. Zawartość grayanotoksyn może również znacznie się różnić w poszczególnych partiach, dlatego należy kupować wyłącznie od sprzedawców, którzy zlecają badanie każdej partii przez niezależne laboratorium pod kątem zawartości grayanotoksyn.
Wniosek
Jesteśmy dumni z dostarczania produktu najwyższej jakości, a każda partia Real Mad Honey jest badana przez niezależne laboratorium pod kątem zawartości grayanotoksyn. Aby dowiedzieć się więcej o tym, jak pracujemy, zapoznaj się z naszym przewodnikiem po naturalnym pszczelarstwie.
