Najważniejsze wnioski
- Dwa regiony: Mad honey pochodzi z gór Nepalu oraz z tureckiego wybrzeża Morza Czarnego, gdzie obficie kwitną niektóre gatunki rododendronów.
- Nepal: Łowcy miodu zbierają go z dzikich kolonii na klifach, zamieszkałych przez himalajskie olbrzymie pszczoły miodne, korzystając z drabin linowych i umiejętności przekazywanych z pokolenia na pokolenie.
- Turcja: Pszczelarze umieszczają swoje ule na zboczach porośniętych rododendronami, a miejscowi nazywają ten miód „deli bal”.
- Oddzielne traktowanie: W obu regionach mad honey tradycyjnie odróżniano od zwykłego miodu i spożywano w niewielkich ilościach.
- Obecnie: Każda partia miodu Real Mad Honey jest badana przez niezależne laboratorium pod kątem zawartości grayanotoksyn.
Mad honey ma długą historię związaną z dwoma bardzo odmiennymi krajobrazami: klifami u podnóża Himalajów w Nepalu oraz zielonymi, spowitymi mgłą zboczami wzdłuż tureckiego wybrzeża Morza Czarnego. W obu tych miejscach miód pochodzi z nektaru rododendronów i w obu od pokoleń zbiera się go w specyficzny, charakterystyczny dla danego regionu sposób.
W niniejszym artykule omówiono te dwie tradycje, różnice między miodami z poszczególnych regionów oraz zmiany, jakie zaszły od czasu, gdy mad honey zaczęto transportować w oznakowanych słoikach.
Skąd pochodzi Mad Honey ”
Mad honey jest wytwarzany przez pszczoły zbierające nektar z niektórych gatunków rododendronów. Nektar ten zawiera naturalnie występujące grayanotoksyny, które przedostają się do miodu. Rododendrony rosną w wielu częściach świata, jednak tylko w nielicznych regionach kwitną one w ilościach wystarczających, by pszczoły mogły wytwarzać miód głównie z ich nektaru. Najbardziej znane są Nepal oraz wybrzeże Morza Czarnego w Turcji. Pochodzenie naszego mad honey obejmuje oba te regiony.
Łowcy miodu z Nepalu
U podnóża Himalajów mad honey pochodzi z dzikich kolonii himalajskiej olbrzymiej pszczoły miodnej (Apis laboriosa), która buduje swoje plastry na stromych ścianach klifów. Łowcy miodu docierają do nich za pomocą ręcznie wykonanych drabin linowych i długich bambusowych tyczek, wykorzystując dym do odstraszania pszczół od plastrów. Umiejętności te są przekazywane w obrębie rodzin i wsi, a zbiory tradycyjnie rozpoczynają się modlitwami i ofiarami u podnóża klifu, zanim ktokolwiek rozpocznie wspinaczkę.
Nepalscy zbieracze miodu do dziś zbierają go w ten sposób, a nasz film dokumentalny poświęcony zbieraniu miodu pokazuje z bliska, jak wygląda zbiór na klifach.
W tych wioskach miód ten nigdy nie był codziennym słodzikiem. Wyróżniał się on spośród zwykłego miodu i spożywano go w niewielkich ilościach.
Deli Bal na tureckim wybrzeżu Morza Czarnego
Wzdłuż wybrzeża Morza Czarnego, na wzgórzach wokół gór Kaçkar, mad honey znany jest pod nazwą „deli bal”. Tutaj pozyskują go pszczelarze, a nie myśliwi. Rodziny przenoszą swoje ule na zbocza porośnięte rododendronami w okresie kwitnienia kwiatów i zbierają miód pod koniec sezonu. Wiele z nich hoduje pszczoły na tych samych zboczach od pokoleń.
Miód z tego wybrzeża ma również jedną z najdłuższych pisemnych historii spośród wszystkich produktów spożywczych. Grecki pisarz Ksenofont opisał miód z tego regionu w 401 r. p.n.e., podczas marszu armii greckiej wzdłuż wybrzeża w drodze powrotnej do ojczyzny. Historia i kultura mad honey zostały omówione bardziej szczegółowo.
Podobnie jak w Nepalu, „deli bal” tradycyjnie oddzielano od zwykłego miodu i spożywano w niewielkich ilościach. Artykuł „Deli bal: turecki mad honey – wyjaśnienie” omawia pochodzenie nazwy oraz sposób jego wytwarzania.
Czym różni się nepalski Mad Honey od tureckiego
Nepalski mad honey jest zazwyczaj ciemniejszy, ma bardziej ziemisty smak i jest bardziej gorzki. Turecki mad honey ma jaśniejszy kolor, jest łagodniejszy i mniej gorzki. Kolor i smak różnią się również w zależności od zbiorów, ponieważ żadne dwa sezony, zbocza ani okresy kwitnienia nie są identyczne.
Aby zapoznać się z porównaniem, proszę przeczytać artykuły mad honey z Nepalu a mad honey z Turcji ” oraz „Jak smakuje mad honey”.
Co uległo zmianie: Badanie każdej partii
Od pokoleń jedynym sposobem oceny słoika mad honey było jego pochodzenie i smak. Zawartość grayanotoksyn w mad honey różni się w zależności od zbiorów, w zależności od rododendronów, na których pracowały pszczoły, wysokości nad poziomem morza oraz pory roku. Dlatego każda partia produktu Real Mad Honey jest badana przez niezależne laboratorium pod kątem zawartości grayanotoksyn.
Na naszej stronie z raportami laboratoryjnymi mogą Państwo znaleźć raport dotyczący Państwa zamówienia.
Informacje na etykiecie
Mad honey jest sprzedawany jako produkt spożywczy, z wyraźnym ograniczeniem: nigdy więcej niż 5 g dziennie – mniej niż jedna płaska łyżeczka, wyłącznie dla osób dorosłych.
Spożycie ponad 5 g dziennie może powodować zawroty głowy, nudności, zimne poty i niskie ciśnienie krwi. W takim przypadku należy przerwać spożywanie, wypić wodę i odpocząć; jeśli objawy są poważne, należy zadzwonić pod numer 112 lub zgłosić się do lekarza. Produkt nie jest zalecany dla dzieci, kobiet w ciąży lub karmiących piersią, osób z chorobami serca lub zaburzeniami ciśnienia krwi, a także w przypadku alergii na miód. Przyjmują Państwo leki? Proszę najpierw skonsultować się z lekarzem.
Podsumowanie
Od zbiorów na klifach w Nepalu po ule pszczelarzy na wybrzeżu Morza Czarnego – mad honey jest zbierany z wielką starannością od bardzo dawna. Tradycje się różnią, ale w obu regionach miód ten odróżniano od zwykłego miodu i spożywano w niewielkich ilościach. Dzisiaj raport laboratoryjny dotyczący danej partii dostarcza tego, czego nie mogła zapewnić tradycja: zmierzoną zawartość grayanotoksyn w miodzie, który Państwo kupują.
