Belangrijkste punten
- Twee regio’s: Mad honey is afkomstig uit de bergen van Nepal en van de Turkse Zwarte Zeekust, waar bepaalde rododendrons in grote aantallen bloeien.
- Nepal: Honingjagers oogsten de honing uit wilde kolonies op de rotswanden van de Himalaya, waar de reuzenhoningbij leeft, met behulp van touwladders en vaardigheden die van generatie op generatie zijn doorgegeven.
- Turkije: Imkers plaatsen hun bijenkasten op de met rododendrons begroeide hellingen, en de lokale bevolking noemt de honing „deli bal“.
- Afgezonderd gehouden: In beide regio’s werd mad honey van oudsher apart gehouden van gewone honing en in kleine hoeveelheden gegeten.
- Vandaag: Elke partij Real Mad Honey wordt door een onafhankelijk laboratorium getest op het gehalte aan grayanotoxine.
Mad honey kent een lange geschiedenis in twee zeer verschillende landschappen: de rotswanden van de uitlopers van de Himalaya in Nepal en de groene, mistige hellingen langs de Turkse kust van de Zwarte Zee. Op beide plaatsen is de honing afkomstig van rododendronnectar, en op beide plaatsen wordt deze al generaties lang op zijn eigen manier geoogst.
Dit artikel gaat in op deze twee tradities, hoe de honing uit elke regio van elkaar verschilt en wat er is veranderd nu mad honey in geëtiketteerde potten wordt vervoerd.
Waar Mad Honey vandaan komt
Mad honey wordt gemaakt door bijen die nectar verzamelen van bepaalde rododendronsoorten. Die nectar bevat van nature voorkomende grayanotoxines, die in de honing terechtkomen. Rhododendrons groeien in vele delen van de wereld, maar slechts in enkele regio’s bloeien ze in voldoende grote aantallen zodat bijen voornamelijk honing kunnen maken van hun nectar. Nepal en de kust van de Zwarte Zee in Turkije zijn de bekendste voorbeelden. De herkomst van onze mad honey omvat beide gebieden.
De honingjagers van Nepal
In de uitlopers van de Himalaya is mad honey afkomstig van wilde kolonies van de Himalaya-reuzebij (Apis laboriosa), die haar raten bouwt op steile rotswanden. Honingjagers bereiken deze kolonies met handgemaakte touwladders en lange bamboestokken, waarbij zij rook gebruiken om de bijen van de raat weg te jagen. Deze vaardigheden worden binnen families en dorpen doorgegeven, en de oogst begint traditioneel met gebeden en offers aan de voet van de rotswand, voordat iemand begint te klimmen.
De honingjagers in Nepal oogsten deze honing vandaag de dag nog steeds op deze manier, en onze documentaire over het honingjagen laat van dichtbij zien hoe een oogst op de rotswanden eruitziet.
In deze dorpen werd de honing nooit als alledaagse zoetstof gebruikt. Hij onderscheidde zich van gewone honing en werd in kleine hoeveelheden gegeten.
Deli Bal aan de Turkse Zwarte Zeekust
Langs de kust van de Zwarte Zee, in de heuvels rond het Kaçkar-gebergte, staat mad honey ’ bekend als ‘deli bal’. Hier is de honing afkomstig van imkers in plaats van jagers. Gezinnen verplaatsen hun bijenkasten naar de met rododendrons begroeide hellingen terwijl de bloemen in bloei staan en verzamelen de honing aan het einde van het seizoen. Velen van hen houden al generaties lang bijen op dezelfde hellingen.
De honing van deze kust heeft bovendien een van de langste geschreven geschiedenissen van alle voedingsmiddelen. De Griekse schrijver Xenophon schreef in 401 v.Chr. over honing uit deze regio, tijdens de terugtocht van het Griekse leger langs de kust. De geschiedenis en cultuur van mad honey worden hier nader toegelicht.
Net als in Nepal werd „deli bal“ van oudsher apart gehouden van gewone honing en in kleine hoeveelheden gegeten. „Deli bal: Turkse mad honey uitgelegd“ behandelt de naam en de wijze waarop deze wordt gemaakt.
Het verschil tussen Nepalese en Turkse Mad Honey
Nepalese mad honey is doorgaans donkerder, aardser en bitterder. Turkse mad honey is lichter van kleur, zachter en minder bitter. Kleur en smaak variëren ook van oogst tot oogst, omdat geen twee seizoenen, hellingen of bloeiperiodes hetzelfde zijn.
Lees voor een vergelijking het artikel „Nepalese versus Turkse mad honey “ en „Hoe mad honey’ smaakt“.
Wat is er veranderd: elke partij wordt getest
Generaties lang was de enige manier om een potje mad honey te beoordelen de herkomst en de smaak ervan. Het gehalte aan grayanotoxine in mad honey varieert van oogst tot oogst, afhankelijk van de rododendrons waarop de bijen hebben gewerkt, de hoogte en het seizoen. Daarom wordt elke partij Real Mad Honey door een onafhankelijk laboratorium getest op het gehalte aan grayanotoxine.
Op onze pagina ‘Laboratoriumrapport’ kunt u het rapport opzoeken dat van toepassing is op uw bestelling.
Informatie op het etiket
Mad honey wordt verkocht als voedingsmiddel, met een duidelijke limiet: nooit meer dan 5 g per dag – minder dan één afgestreken theelepel, uitsluitend voor volwassenen.
Het nuttigen van meer dan 5 g per dag kan duizeligheid, misselijkheid, koud zweet en lage bloeddruk veroorzaken. Mocht dit gebeuren, stop dan met het gebruik, drink water en rust uit; bij ernstige symptomen belt u 112 of raadpleegt u een arts. Niet aanbevolen voor kinderen, tijdens de zwangerschap of borstvoeding, voor mensen met hart- of bloeddrukproblemen, of bij allergie voor honing. Gebruikt u medicijnen? Raadpleeg dan eerst uw arts.
Afsluitende opmerkingen
Van oogsten op kliffen in Nepal tot de bijenkasten van imkers aan de kust van de Zwarte Zee: mad honey wordt al heel lang met zorg verzameld. De tradities verschillen, maar in beide regio’s werd de honing apart gehouden van gewone honing en in kleine hoeveelheden geconsumeerd. Tegenwoordig voegt een laboratoriumrapport toe wat de traditie niet kon bieden: het gemeten gehalte aan grayanotoxine in de honing die u koopt.
